Światowy Dzień Chorego 2026 daje nam okazję, aby powrócić do tego, co najważniejsze: zatrzymać się wobec ludzkiego bólu i cierpienia i nie przechodzić obojętnie.

W świecie naznaczonym zarówno wieloma możliwościami i cennymi doświadczeniami, jak i pośpiechem, fragmentacją oraz nadmiarem informacji, Przesłanie Ojca Świętego jawi się jako spokojne i głębokie słowo, zdolne oświetlić naszą drogę nie tylko w tym dniu, ale przez cały rok.

Jesteśmy wezwani, aby patrzeć na rzeczywistość oczami Dobrego Samarytanina, przypominając sobie, że Jezus nie nauczył nas, kim jest bliźni, lecz jak stać się bliźnim. Zatrzymać się, podejść, troszczyć się i pozostać — to proste gesty, ale głęboko ewangeliczne, które przywracają człowieczeństwo tam, gdzie ból ryzykuje pozostanie niewidzialnym.

Każdy dzień poświęcony choremu zachęca nas do patrzenia nie tylko z perspektywy diagnozy, ale i serca, uznając, że osoba chora nie jest przypadkiem, lecz twarzą, historią i tajemnicą. W jej doświadczeniu słabości, często cichej, ujawnia się centralna prawda naszej wiary: w ubogich i cierpiących objawia się samo serce Chrystusa.

Dlatego nadzieja jest aktem pokornym i odważnym: ponownie spojrzeć na Boga, gdy wszystko wydaje się ciężkie, gdy siły zawodzą, a odpowiedzi nie nadchodzą. Jego słowo przypomina nam, że towarzyszenie nie zawsze oznacza rozwiązywanie problemów, lecz bycie obecnym, szanowanie czasu cierpienia i strzeżenie godności, która nie zależy od poprawy stanu zdrowia.

Zachęcamy wszystkich do czytania i ponownego czytania Przesłania Ojca Świętego jako światła na ten rok, pozwalając, by inspirowało nas jego wezwanie do konkretnej bliskości, aktywnego współczucia i wiary, która staje się żywą obecnością przy tych, którzy najbardziej tego potrzebują.

https://press.vatican.va/content/salastampa/es/bollettino/pubblico/2026/01/20/200126a.html