
Pozostajemy pod opieką Najświętszej Maryi Panny
Do całej Rodziny Szpitalnej św. Jana Bożego
Drodzy Bracia i Siostry!
Święto Najświętszej Maryi Panny, Patronki Zakonu, jest
najważniejszym świętem maryjnym, podczas którego Zakon Szpitalny oddaje cześć
Maryi, Matce Bożej. W tym roku będzie ono obchodzone w sobotę 21 listopada i
stanowi szczególną okazję, abyśmy poczuli się wezwani, zgromadzeni i
zjednoczeni jako Rodzina Szpitalna wokół naszej Matki. Święto to zostało
ustanowione dokładnie 290 lat temu, w 1736 roku, jako wyraz pragnienia Zakonu,
aby powierzyć się opiece Najświętszej Maryi Panny, naszej Patronki.
Ta dawna tradycja maryjna związana jest z przekazem,
według którego Najświętsza Maryja Panna, ukazując się świętemu Janowi Bożemu w
chwili jego śmierci, pocieszyła go, otarła pot z jego czoła i obiecała, że
zawsze będzie otaczać opieką jego synów, chorych, którymi się opiekują, oraz
ich dobroczyńców.
Oficjalnie święto liturgiczne zostało ustanowione podczas
Kapituły Generalnej w 1736 roku, choć wydaje się, że obchodzono je już
wcześniej. Wśród dekretów ogłoszonych przez tę Kapitułę postanowiono, że święto
Najświętszej Maryi Panny, Patronki Zakonu, zostanie zaliczone do
najważniejszych uroczystości zakonnych, jako wyraz szczególnego nabożeństwa do
Najświętszej Maryi Panny oraz prośby o Jej opiekę nad Zakonem. Postanowiono
również, że będzie ono obchodzone każdego roku, w trzecią niedzielę listopada, z
największą możliwą uroczystością we wszystkich wspólnotach Zakonu.
7 stycznia 1817 roku papież Pius VII potwierdził dekret
Kapituły Generalnej nakazujący coroczne uroczyste obchodzenie we wszystkich
kościołach Zakonu święta Najświętszej Maryi Panny, Patronki Zakonu, w trzecią
niedzielę listopada. Reforma kalendarza liturgicznego naszego Zakonu w 1975
roku ustaliła datę tego święta na trzecią sobotę listopada.
Piękna intuicja Braci uczestniczących w Kapitule
pozwoliła ukazać Najświętszą Maryję Pannę jako wzór konsekracji w duchu
szpitalnictwa oraz jako „Matkę Miłosierdzia” i „Uzdrowienie Chorych” – tytuły,
które od zawsze inspirowały naszą Rodzinę Szpitalną do życia duchem
współczucia, troski i pocieszenia wobec tak wielu braci i sióstr, którym
służymy w naszych ośrodkach szpitalnych i poza nimi.
Istotnie, pielęgnowanie nabożeństwa do Najświętszej Maryi
Panny nie oznacza praktykowania kolejnej pobożności religijnej pośród wielu
innych, lecz jest wyrazem posłuszeństwa woli Jezusa. Święty Jan Paweł II
przypomina nam, że „ma ono swoje uzasadnienie w testamentowej woli Chrystusa.
To sama Ewangelia św. Jana daje świadectwo ostatniej woli Jezusa na krzyżu.
Mówiąc do Maryi: «Niewiasto, oto syn Twój», pragnął, aby troszczyła się o
każdego ze swoich uczniów jak matka; a mówiąc do umiłowanego ucznia: «Oto Matka
twoja», poprosił, aby każdy uczeń pielęgnował synowską więź z Maryją. Dając nam
za Matkę swoją własną Matkę, swój największy skarb, Chrystus okazuje swoją
miłość do swoich aż do końca; Maryja zaś, przyjmując apostoła Jana za swego
syna, ukazuje swoją macierzyńską miłość wobec wszystkich ludzi, których ma
prowadzić do Syna, który odkupił ich swoją krwią”.
Oznacza to, że nasz Zakon Szpitalny, prosząc o przemożne
wstawiennictwo Maryi, naszej Patronki, przyjął również misję głoszenia i
szerzenia miłości do Maryi, Matki Jezusa i naszej Matki. Ona nieustannie
okazuje swoją macierzyńską miłość każdemu dziecku, które Ją wzywa, a
szczególnie tym swoim dzieciom – naszym braciom i siostrom – którzy cierpią
fizycznie, moralnie i duchowo.
Obchody tej rocznicy dają nam sposobność, aby przypomnieć
sobie, jak wielkim szacunkiem nasz Zakon darzył tradycyjną i starożytną
modlitwę maryjną „Sub tuum Praesidium”, odmawianą na zakończenie każdego
wspólnego spotkania lub modlitwy wspólnotowej: „Pod Twoją obronę uciekamy się,
Święta Boża Rodzicielko, naszymi prośbami racz nie gardzić w potrzebach
naszych, ale od wszelkich złych przygód racz nas zawsze wybawiać, Panno
chwalebna i błogosławiona”.
Sub tuum praesídium confúgimus, sancta Dei Génetrix;
nostras deprecatiónes ne despícias in necessitátibus; sed a perículis cunctis
líbera nos semper, Virgo gloriósa et benedícta.
Zakon również w konkretny sposób doświadczał tej
macierzyńskiej opieki na przestrzeni swojej historii. W 1824 roku, u początków
odnowy Zakonu we Francji, Brat Jan Boży de Magallon nabył w Lyonie zamek
Champagneux, przeznaczony na szpital psychiatryczny, za kwotę 98 000 franków,
którą miał spłacić w ciągu dziewięciu lat, w rocznych ratach po 10 000 franków.
Po upływie pierwszego roku Brat de Magallon nie był w stanie uiścić należnej
raty, a w następnym roku zażądano od niego zapłaty 20 000 franków pod groźbą
wywłaszczenia.
W tym momencie w kasie klasztoru znajdowały się zaledwie
cztery tysiące franków. Sytuacja była naprawdę dramatyczna i wydawało się
niemożliwe znalezienie rozwiązania, które pozwoliłoby zdobyć brakujące
pieniądze. Brat Jan Boży postanowił nabyć figurę Matki Bożej z Dzieciątkiem,
którą umieścił w niszy przy głównym wejściu do szpitala. 19 listopada 1826
roku, dokładnie dwieście lat temu, z okazji święta Najświętszej Maryi Panny,
Patronki Zakonu, poświęcił Matce Bożej dom zakonny i całą Prowincję, ogłaszając
Ją „Przełożoną Generalną”. Następnego dnia nadeszło pismo adresowane właśnie do
„Pani Przełożonej Generalnej” wspólnoty w Lyonie, wraz z kwotą 10 000 franków.
Kilka dni później nadeszło kolejnych 6 000 franków z Lille. Była to dokładnie
potrzebna suma, która dotarła na czas, aby uratować dom.
Przy tej okazji pragnę również zaproponować do osobistej
refleksji słowa papieża Leona XIV, zawarte w encyklice Magnifica humanitas. W
numerze 244 Ojciec Święty pisze: „Najświętsza Maryja Panna nie tylko uczy nas
dostrzegać niewidzialne dzieło Boga, ale także kieruje nasze spojrzenie «ku
punktom pęknięcia ludzkości, tam, gdzie dochodzi do wypaczenia świata, w
kontraście między pokornymi a możnymi, między ubogimi a bogatymi, między sytymi
a głodnymi», wychowując nas «do przyjęcia innego punktu widzenia, z którego
można patrzeć na świat od dołu, oczami człowieka cierpiącego, a nie z
perspektywy wielkich; do kontemplowania historii spojrzeniem maluczkich, a nie
z perspektywy możnych; do odczytywania wydarzeń historycznych z punktu widzenia
wdowy, sieroty, cudzoziemca, zranionego dziecka, wygnańca, uciekiniera»”.
W numerze 245 kontynuuje: „Z tą samą wiarą co Maryja
stajemy się budowniczymi nadziei w naszym świecie, dzieląc się tym, kim
jesteśmy i tym, co posiadamy, aby obecność Jezusa wzrastała pośród nas, a Jego
Królestwo nabierało kształtu. W pokornej wierności każdego dnia również czas
sztucznej inteligencji może stać się etapem, w którym Duch Święty pozwoli
dojrzewać cywilizacji miłości w naszym życiu: Pan nadal czyni wszystko nowe i
pozostawia otwartą dla każdej epoki możliwość stania się historią zbawienia w świetle
Wcielenia”.
Słowa Papieża zachęcają nas, abyśmy nie poddawali się
wobec sytuacji niepewności, których doświadcza również Zakon w niektórych
częściach świata, lecz pokładali ufność w Maryi, będąc pewnymi, że Ona wskaże
nam drogę dalszego wypełniania naszej misji szpitalnictwa w służbie najbardziej
kruchym i potrzebującym ludziom.
Niech święty Jan Boży towarzyszy nam i pomaga nam
zaprosić Maryję do naszego życia i naszych Dzieł, abyśmy mogli zawsze trwać
przy Niej i wspólnie kontynuować naszą misję szpitalnictwa w świecie, który się
zmienia, ale wciąż tak bardzo potrzebuje miłości i troski.
Niech do każdego z Was dotrą moje braterskie pozdrowienia
wraz z życzeniem, abyście na nowo odkryli piękno Maryi Dziewicy i Matki oraz
siłę naszej miłości ofiarowanej Jej.
Wszystkim życzę błogosławionego świętowania!
Brat Pascal Ahodegnon, OH